Oude apparatuur

< Terug

Af en toe loop ik door mijn kantoor en raap ik de moed bij elkaar om mijn archief te ordenen. Onderdeel daarvan is 'oude' apparatuur. De keuken ligt ernaast en meestal wordt het dan eerst een kopje koffie. Dat helpt bij het doorhakken van knopen. Halverwege gaat wel ergens de telefoon of word ik weggeroepen en is het probleem weer opgelost. Zo gaat dat al jarenlang en ik moet zeggen de rommel valt mee. Maar ja verhuizing en reorganisatie zijn momenten waarop het verleden in detail door je vingers glijdt. Een nostalgische gevoel bij iedere blik op de trouwe apparatuur. U kent ze wel. Videorecorders, die nog het formaat en gewicht hebben dat u zich een breuk tilde. Filmprojectoren die de laatste 5 jaren nauwelijks uit de kast zijn geweest. Allemaal apparaten met honderden uren trouwe dienst. Het zijn een soort relikwieën, waar nog een beetje bloed, zweet en soms tranen aan kleven. Ze zijn gekoesterd alsof het mijn kindjes waren. Tegenwoordig krijgen ze hooguit een aai van de schoonmaakster. Ik zweer het, alles werkt nog perfect. Eigenlijk hetzelfde met die iets te grote stereotorentjes, die dagelijks aan de straat staan. Het model verschilt per wijk. Aan de grachten zijn de typen iets ouder dan in A'dam- West of Noord. Voor jongere versies moet je daar gaan struinen. Mijn probleem is dat ik moeilijk apparatuur kan weggooien die nog goed werkt. Ook moet ik toegeven dat ik me regelmatig moet inhouden, als die elektronische spullen bij de vuilnisbak staan. Ik weet voor 99 % zeker dat het spul nog werkt. Kent u dat gevoel. Kijken, denken en toch maar doorlopen.

Stel je voor dat de buurvrouw voor het raam staat Ze zou eens kunnen kijken als ik m'n slag sla. Ik zie me als bij de buurt Albert Hein. Uit de verte met schelle stem: ¨Zo buurman, gaat niet zo goed met de zaakjes?¨

¨Hoezo, buurvrouw?¨

Een vette glimlach: ¨Nou ik zag u laatst een radiootje van de buren uit het vuilnis meenemen¨. Diezelfde buurvrouw waarmee het eigenlijk altijd slecht gaat. De keren dat ik de afgelopen tien jaar een andere auto heb gekocht had ze wel een opmerking:

¨Zo buurman, alweer een nieuwe auto. De zaken gaan zeker erg goed!¨

Ach was mijn reactie dan:¨Mevrouw, mijn boekhouder zegt dat het geld moet rollen. Dat is goed voor de economie en de aftrekposten. Dus ja u begrijpt het wel¨.

¨Maar was uw auto dan kapot?¨, drong ze aan.
¨Nee dat niet, maar inruilen is goedkoper volgens de boekhouder?¨
Haar blik verraadt weinig begrip.

Maar ja al die apparatuur van jaren is eigenlijk goed voor het museum. Een auto kan ik tenminste nog inruilen voor een redelijke prijs. Om dit spul kwijt te raken, moet ik geld toegeven. Wat is er toch mis. Ik begrijp dat de economie moet blijven pompen, maar de omloopsnelheid ons elektronische vernuft wordt wel erg hoog. Niet alleen recorders en projectoren vullen mijn bergruimte, maar ook computers en printers en zelfs een afgedankte non-liniair editsysteem vult de schappen. Ik geef toe, het was niet altijd de beste aankoop, want door het aantal bugs ging ik na enkele weken weer acuut liniair editen, maar toch.

Inmiddels heb ik ze al verschillende keren verstapeld. De verhuiswagen komt binnenkort en ik weet het nog steeds niet. Als die U-matic bak nou eens uit de handen van de verhuizer glijdt. Kan die rechtstreeks naar het afval. Maar hoe krijg ik die man zover Om hem te vragen even te struikelen is ook zo gênant. Ik zet een tweede kopje koffie en stel vast dat ze deze verhuizing opnieuw meemaken. In het nieuwe kantoor krijgen ze de lastigste hoek. Dat schept weer ruimte voor de komende 10 jaar.

Amsterdam, 18 december 1999
Gérard Bueters

© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.