Nienuis-4

< Terug

Afgelopen maand kwam ik na een aantal weken buitenland weer thuis en wil ik de brievenbus legen. Nauwelijks heb ik het slot ontgrendeld of de enorme lading post lig voor mijn voeten. Allemachtig tientallen prachtige drukwerken allemaal in hoogglans afgewerkt. Kortom tegen dit postgeweld is zelfs mijn brievenbus niet bestand. Moet ik nu weer gaan verbouwen, of is er toch iets anders mis. En ja, ik heb het nog niet over de postbus gehad, want daarin vind ik naast de berg nog 5 rode kaartje, elk goed voor eenzelfde stapelde ongevraagd spul. Elastiekjes houden het goedje bij elkaar en wenselijk is niet van ander te onderscheiden. Ruim een halve dag ben ik bezig de post te verwerken en af te handelen. Gelukkig ik bladerend in een van die periodieken mijn belastingaanslag terug. Je zou hem maar op deze manier kwijt raken. Kost je handen vol geld. Maar wat me tussen dat alles opvalt zijn de vakbladen. Ik bedoel de film- en televisiemarkt wordt de laatste tijd overspoeld met nieuwe of gerestylde vakbladen. Bestaande blaadjes wijzigen waarschijnlijk om marketingtechnische redenen voortdurend hun naam. Van sommige van hen, zoals het AV-journaal en AV- prof hoor en zie je steeds minder. De nieuwe sterren aan het firmament zijn nu 'Call-sheet', Producer en Movie. Dan hadden we nog de zogenaamde leden belangenbladen Plot en NBF-nieuws, dat werd opgenomen in 'AV-Magazine' en weer later haar naam in 'Quiddity' veranderde. Om jawel een jaar later weer 'NBF-Slate' erbij te krijgen. Het 'Media Loket' werd 'Media Info'; 'Video-Audio Report' werd 'video audio Report'. En zoals iedereen weet is het rijtje gemakkelijk te completeren met nog een tiental anderen van Hollandse bodem. Met z'n allen werken ze mee aan een soort lezersmoeheid. Ik scan al deze tweede garnituurbladen op koppen en lezersvriendelijke opmaak en kom er achter dat ze allemaal wel iets hebben, maar dat niet een blad er met kop en schouder bovenuit steekt. Lastig, want weggooien zonder ze in te kijken is ook niet mijn sterkste kant. En dan heb ik het nog niet over al die andere publiektijdschriften, de twee dagbladen, de Intermediair (for what it's worth) en al het andere leesvoer waar ik abonnementen op heb, of ongevraagd mijn postgleuf binnen schieten, Commerciële, catalogi, leaflets, de plaatselijke pizzaboer, flyers, teasers, triggers en weet ik veel hoe die dingen tegenwoordig allemaal mogen heten. Ook de verzending is niet altijd accuraat. Van drie van de tien krijg ik het dubbele of driedubbele aantal, terwijl ik zelfs niet om een abonnement heb gevraagd. Kortom waar zijn we allemaal mee bezig dames en heren, redacties en uitgevers. Goed in termen van de vrije markt en economische groei zal dit wel allemaal te rechtvaardigen zijn, maar zitten we hier met z'n allen wel op te wachten. Als adverteerder schiet je er ook niet zo veel mee op, als de weg van de brievenbus naar de papierbak korter is dan een handreiking. Als we het hebben over een toekomstige sanering van de audiovisuele markt is het zinvol ook het mes in dit papiergeweld te zetten. Misschien schept een lezersonderzoek wat duidelijkheid. Dan verdwijnt waarschijnlijk ruim de helft van de markt. Hopelijk tappen de nieuwe periodieken uit een beter vaatje en verdringen daarmee de oude wijn naar de afvalgoot. Dat maakt het proeven wat eenvoudiger, schept duidelijkheid en bespaart ons allen veel tijd en geld.

Gérard Bueters ©

© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.