Op naar een miljoen

< Terug

Het maakt tegenwoordig niet uit wat het is, als het maar boven het miljoen zit. Kijkcijfers, omzet en vermogen. Een aardig filmbudget van onder de vijf miljoen is tegenwoordig een klein filmpje. ¨Ik ook van jou¨ zegt de televisie miljonair en drukt de nog beduusde, schuchtere maagd tegen de borst. Een miljoenenkus volgt. Het had een scène uit de gelijknamige film kunnen zijn. De wens om miljoenen te vergaren is groter dan het kritisch en creatief vermogen. Zo ook in filmend Nederland. Blind van de miljoenen uit de markt is de afgelopen jaar de ene na de andere cv in de steigers gezet. Resultaat: een enorme berg plankmateriaal, waarvan we maar moeten afwachten of het ook de beoogde kwaliteit heeft. Van Gogh is al pissig op zijn criticasters. Vanuit deze stoel zeg ik niets Theo. Eerlijk is eerlijk, ik heb je Baby Blue nog niet gezien. Maar ben jij nu inmiddels ook miljonair, vraag ik me dan af. Eigenlijk was je dat toch al, toen je nog hier om de hoek woonde. Dat is de pest van scheidingen. Meteen al die miljoenen weer opdelen en van de ene op de andere dag ben je weer gewoon aards bewoner van de Watergraafsmeer. Ook niet fout hoor, maar als je nog terug wilt:? Er staat hier op de Reguliersgracht weer een pandje vrij. Wie weet helpen je baby blue eyes je verder. Nee, dan de presentatoren van de publieke omroep. Grootverdienerij wordt deze gewezen salon socialisten verweten. Onder het miljoen laten ze hun gezicht niet eens sminken. Prijzige kijkerstrekkers met publiek geld kun je ze ook noemen. Kwaliteit kost gewoon geld zeggen anderen. Nee het sabbelen gebeurt niet alleen bij de commerciëlen. Waarom zo moeilijk doen. Nee Marcel van D. jouw boerderij is de komende jaren safe. Iedereen wil toch wel een beetje cashen, de beursboys, de lostboys en ander IT-spul. We zien het continu om ons heen, al die miljoenen voor sporters en sterren. De fantasie gaat soms een beetje op de loop. Maar wat wil je met kanjers in de staatsloterij en hele straten schatrijk met hun postcode. Laten we gewoon maar meegraaien, denken de Kok's, Clinton's en de van Dams. Gewoon het hek van de Dam, dat maakt het leven gemakkelijker. Zo moeten de regisseurs ook gedacht hebben. Gewoon de dagprijs verdubbelen, overwerk driedubbel etc.. De producent mag het bij elkaar graaien. Dat is ten slotte zijn vak. Daar is hij goed in. Maar de producenten hebben een klein probleem. Ze moeten ook gewoon werken voor hun brood. Nu ook steeds meer zogenaamde creatieven in de crew aan de koek gaan sleuren, dreigt menig producent in de klem te komen. Met de belastingmaatregel gaat het nog een jaartje goed voor de speelfilm, maar daarna dreigt het zwarte gat weer. Wil ik met mijn collega's dat miljoen toch nog binnenhalen, dan moeten we snel bepalen hoe groot die koek eigenlijk is. Mijn dochter zei het afgelopen week al tijdens haar verjaardagsparty. ¨Pap als je de stukken niet eerst telt, heb je straks zelf helemaal niets¨. ¨Je hebt gelijk schat¨. Het wordt tijd dat producenten ook eerst de stukken van hun koek tellen, voordat ze van alles weggeven. Maar laten we eerlijk zijn. Het blijft eeuwig jammer dat de droom van menige kersverse miljonair weer per 1 januari uit elkaar spat in euro's. Was ik er verdorie bijna en dan leggen ze de lat ineens hoger. Nog maar een extra filmpje produceren.

Gérard Bueters
02-01-2001

© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.