Kid kwam en bleef

< Terug

Het is vandaag uiteraard Wereld Dierendag. Mocht ik dat al kunnen vergeten, dan hadden mijn kinderen me wel scherp gehouden. Want in huize Bueters speelde al enkele maanden de discussie welk huisdier we zouden nemen. Eigenlijk of we na de dood van een konijn en drie hamsters niet beter even een pauze konden inlassen.

Ik geloof niet in het lot, maar soms moet je toegeven dat zaken voorbestemd zijn. Al maanden de vraag of een poes bij ons niet beter past dan een hond etc. Na de laatste poes 7 jaar geleden waren daar wel enkele twijfels over gerezen. Dit asielbeestje had het erg gemunt op de jongste, die toen nog een weerloze baby was. Zodra we de ruimte verlieten, startte ze de aanval op de kleine. Meestal werd ze gered door de oudste, maar het idee was niet prettig. Na veel overleg hebben we besloten de poes terug te brengen naar het asiel.

De plotselinge dood van het konijn en de natuurlijke dood van de Siberische hamsters, maakte de discussie weer actueel. De een wilde een hond en de ander een poes. Uiteindelijk was de deal toch een poes. Nou heb ik zelf eigenlijk niets met poezen. Ik vind ze wel lief, maar een kat spreekt me persoonlijk minder aan. Daarom zat de eerste kat waarschijnlijk ook altijd op mijn schoot, sprong op mijn krant als ik aan het lezen was en hield niet op me kopjes te geven.

Omdat ik nog enkele maanden tijd had, heb ik ze het zelf maar een beetje laten bepalen. Concreet was het toch nog niet. Laf, maar waar. Totdat twee weken geleden een poesje kwam aanlopen. Mijn dochters zich meteen over het diertje ontfermd. De buurvrouw er mee naar de dierenarts en gelukkig het beestje had een chip. Maar bij de dierenarts aangekomen bleek de chip niet geregistreerd.

Smekend vroegen ze me om als het diertje niet zou worden opgehaald, hem zelf te nemen. Toen ik naar hun gezichtjes keek, kon ik niet meer weigeren. Ik zegde toe in de hoop dat het dier ergens uit de buurt kwam. En jawel na een tiental aanplakbiljetten, kwam de oppas van de overburen het diertje weer ophalen. Ze had hem de eerste dagen nog niet gemist. Waarschijnlijk gaf ze het diertje alleen snel te eten en was ze weer weg. Omdat er nog een poes in huis was werd deze niet gemist.

Het afscheid was zwaar voor mijn dochters. 's-Avonds werd door de oudste op een zeer overwogen manier de discussie weer geopend. Pappa: ¨Eigenlijk ben je toch wel voor een poes!¨. Stel je voor dat deze poes geen thuis had gehad, dan zouden we nu een poes hebben. Wat maakt het dan eigelijk uit. Dan kunnen we toch ook nu een poes gaan kopen. Ik stond perplex en had geen weerwoord meer.

Einde van het verhaal was om in de herfstvakantie op werelddierendag in het asiel te kijken of er nog een aardig poesje een thuis zocht. De dag kwam steeds dichterbij en ik realiseerde me dat uitstel onmogelijk werd.

Afgelopen zondag stonden we met een stand van DierenNieuws op Dier en Show in het Autotron van Rosmalen. Mijn dochters mochten mee en die hebben zich kostelijk vermaakt met de vele honden aldaar. Tot ze op een gegeven moment op het parcours voor honden liepen met ieder een prachtige teckel aan de hand. Ze stalen de show van iedereen en vooral het plezier van de honden.

Ineens schoot het door mijn hoofd dat misschien een hondje wel beter was dan een poesje. Voor mij zeker, maar hoe zou de oudste, een poezenliefhebster, dat vinden. 's-avonds stelde ik het voorzichtig voor. Zij natuurlijk meteen in tranen, maar door die tranen zag ik ook wat twijfel. Die hondjes waren toch wel heel lief. De jongste was direct de poes vergeten, want eigelijk wilde ze altijd al liever een hond. De oudste uiteindelijk: ¨Oke een hondje, maar dan wel zo'n teckel!!¨. Ik voorzichtig dat het asiel misschien geen teckel heeft. De tranen bleven, maar werden wel minder.

Zullen we gewoon eens gaan kijken, misschien zitten er wel heel veel lieve andere hondjes. Moe viel ze in slaap. De volgende ochtend was het idee van de hond geland. Mijn vrouw eerst kijken en daarna ikzelf. Twee honden kwamen in aanmerking en ik was meteen verkocht voor een van de twee. Kid was onrustig en draaide als een gek om ons heen. De begeleidster vond dat hij misschien minder geschikt was voor ons gezin.

Kid is het type herdershond in miniatuurvorm. Scherpzinnig diertje, alert, lief en pittig. Nadat de kinderen hem gezien hadden, was het lot van Kid bezegeld. Na zes maanden asiel, krijgt hij een nieuwe thuis. Wij een nieuwe metgezel. En kid bloeit vanaf de eerste minuut op. Hij was niet zindelijk, maar hier al vanaf het eerste uur. Hij volgt ons overal waar we heengaan, gromde eerder tegen mannen en doet dat niet meer.

Met kid zit het goed. Wij hebben hopelijk een hondje blij gemaakt en onszelf een kameraadje bezorgd. Bij de kinderen kan het niet meer stuk. Het lijkt alsof de poes nooit heeft bestaan. Komende week gaat Kid naar de fotograaf en dan krijgen jullie hem ook te zien.

Gérard Bueters
DN 04-10-2002

© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.