| Opmars van de knuffelboer | |
 | |
Ik sta er altijd weer versteld van hoe onze vaderlandse boeren het voor elkaar krijgen om de beste room te kannen. Boeren weten na iedere ramp weer als echte sfinxen uit de as te herrijzen.
Zegt het iets over die boeren, of over onze maatschappij, die zo boer-georiënteerd is. Eigenlijk zouden het echte ondernemers moeten zijn met normale bedrijfsrisico's. In de praktijk weet de gemiddelde boer zijn bedrijfsrisico toch meestal weer elders te verhalen. En dan maar piepen als er een keer een boete wordt uitgedeeld. Volgens velen terechte boetes, die eigenlijk al jaren eerder hadden moeten worden gegeven.
Laten we eerlijk zijn. Boeren zijn net als profwielrenners. Een potje hier en een strijkje daar. En geen haan die er naar kraait als er links of rechts een beetje in het eten van de beesten wordt gemorst. Geleur met dieren van hot naar haar, over duizenden kilometers alleen voor het gewin. En dan maar krokodillentranen janken, als er weer een paar dieren drie weken eerder dan gepland worden afgemaakt door de medewerkers van de MKZ-autoriteiten.
Natuurlijk hebben we het hier niet over de melkboer die zijn prachtkoeien koestert alsof het kinderen zijn. Die vijftien jaar zij aan zij met de dieren sameleeft. Een echte dierenliefhebber, die met echte tranen in de ogen zijn Beppie of Klara naar het slachthuis brengt.
Natuurlijk een boete waardoor het bedrijf failliet gaat gun ik niemand. En waarschijnlijk vallen er ook boetes op de verkeerde plaatsen. Maar het wordt tijd voor een sterk signaal naar de boerenstand. Je kunt niet zomaar iedere keer op de barricade klimmen, als het weer eens tegenzit. MKZ, BSE, pest, hoog water, te laag water, veel zon, weinig zon etc. We hebben ze afgelopen jaren allemaal niet gehad en iedere keer werd er weer gedokt. De politiek met haar vaandeldragers schudt gedwee met de buidel en de boer kijkt uit naar de volgende 'ramp'.
Nee dan de nieuwste variant. De knuffelboer. Stoere mannen met overalls aan, die in plaats van beesten te aaien een oudje of een jonge gehandicapte het helpende handje toesteken. Ja en niets voor niets. Inmiddels heeft de gemiddelde moderne boer al cursussen gevolgd als campinghouder, natuurbeheerder, waterdrager en zorgboer. Zelfs de babycrèche is verhuisd naar de moderne boerderij. Geen stront scheppen, maar pampers aanleggen.
Boerenorganisatie LLTB heeft ook weer een nieuwe stunt uit de kast gehaald. Boeren moeten eeuwig vergoeding krijgen voor het niet bewerken van hun grond in ruil voor natuurbeheer. Ze blijven eigenaar, het vermogen groeit als kool en de boer houdt er als consultant/beheerder een aardige stuiver aan over. Ja, ik moet hen nageven, een beetje economische creativiteit mag ze niet ontzegd worden.
Boeren die af en toe zwaar gesubsidieerd over hun land lopen om te kijken of de kievieten al hebben gelegd. Of die ervoor zorgen dat de grutto niet in de gehaktmolen verdwijnt. Misschien dat daarmee de korenwolf in Limburg weer terug mag komen. Ik kan me herinneren dat die boer al drie keer geld heeft gecasht om goed voor die beestjes te zorgen. Iedere keer dat hij zijn geld binnen had, verdween een groot deel van de wolvenburcht onder zijn ploeg. En niemand die hem en boete heeft gegeven.
We hebben het anno 2001 niet meer over een stomme boer, maar over een schaap met vijf poten. Een mentaal weerbare groep miljonairs, die in staat zijn hun grote vermogen constant te laten groeien zonder inkomsten uit de hardcore business. Laat de helft van de boeren op korte termijn sowieso stoppen. Vindt Nederland, vindt de politiek. Nederland is niet te klein voor asielzoekers, maar groot genoeg voor duizenden boerenbedrijven die samen zo'n driekwart van het Nederlands grondgebied in handen hebben.
Wie dacht dat Nederland werd bestierd door een koningshuis moet dit maar bijstellen naar de boerengilde. En nu ook nog een fusie op handen is met die foute Argentijnse grootgrondboer is het hek helemaal van de dam. En Nederland maar medelijden met ze hebben. Dat imago ligt de moderne boer goed, want de oogst komt hoe dan ook binnen.
Maar laten we eerlijk zijn. Eet u nog een biefstuk ? Laten we vooral ook de hand in eigen boezem steken. Met z'n allen zorgen we wel voor het opvoeren van de productie. En ik moet toegeven in de periode van BSE en MKZ heb ik het vlees uit mijn eetgewoonten gebannen. Maar na vier maanden nam de publiciteit en het onpasselijke gevoel weer af. De maaltijd waren toch een beetje eenzijdig. Nu eet ik weer af en toe een stukje, maar het schuldgevoel blijft.
Gérard Bueters
DN 25-09-01© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.