| Paarden voor Maxima in paniek | |
 | |
Miljoenen Nederlanders hebben genoten. De idylle van het koninklijk paar, verliefd en wel in een gouden koets door Amsterdam. Voor de paarden met ruiters waren het soms angstige momenten.
Het valt moeilijk om deze collectieve idylle te doorbreken. Half Nederland valt gegarandeerd over me heen. Het is alsof je met elk tegengeluid op een of andere manier afbreuk doet aan dat sprookje. Maar toch, het was natuurlijk niet alleen een feestje voor mensen. Ook de dieren mogen daarbij op enig respect en zorg rekenen.
Een lange stoet van bereden paarden ging vooraf aan de gouden koets van Maxima en Willem Alexander. Cavalerie, huzaren, bereden politie, marechaussee etc, gewapend en ongewapend reden ze in slagorde aan de mensenmassa's voorbij. Daar is niets mis mee, want prettig of niet, de dieren zijn er op getraind.
Toch heb ik met afschuw gekeken naar de angstige blikken, die uitpuilende ogen van de fiere paarden, die moeizaam in toom werden gehouden door de dwingende teugels van de geüniformeerde ruiters. Of aan de hand van een mee rennende officier die, in de haast toegesneld, vreesde dat het paard van zijn collega geheel zou uitbreken en de idylle zou kunnen verstoren. U kunt zich de ravage al voorstellen onder de toeschouwers.
Ik moet zeggen dat ik uitsluitend de verrichtingen in de buurt van het Koningsplein heb kunnen volgen, maar die logen er niet om. Actievoerende mensenrechten activisten hadden op het tot Witte Plein omgedoopte Koningsplein een ware geluidshel aangericht. Met een enkel rookbommetje en veel Argentijns potten en pannen gekletter klonk het allemaal behoorlijk bedreigend. Zeker voor de paarden, die van een oase van juichende en zingende omstanders ineens op een ander democratisch geluid werden getrakteerd.
Het loog er allemaal niet om. Het geluid was gelukkig bedreigender dan de werkelijkheid, maar daar heeft een paard geen weet van. Hun angst was niet minder. Je kunt je afvragen of paarden door autoriteiten aan dit soort angsten mogen worden blootgesteld. Ter eer en meerdere glorie van veel wapengekletter. Het protest kan niemand kwalijk worden genomen. Tenslotte vragen de Dwaze Moeders van Plaza de Mayo al 25 jaar tevergeefs om aandacht voor hun zaak.
Nu ben ik sowieso al antimilitaristisch ingesteld. Ik kan die paarden dan ook niet zien als een vervoermiddel ten behoeve van een verderfelijk militair doel. Afijn tegenwoordig hebben we auto's, tanks, vliegtuigen en raketten voor dat soort zaken en zijn onze edele viervoeters bedoeld om de folklore levend te houden. Maar als Maxima en Willem Alexander echte paardenliefhebbers zijn, dan moeten zij van deze vertoning achteraf ook spijt krijgen.
En dan hebben we het hier alleen nog maar over de paarden. Natuurlijk kunnen we Maxima niet veel verwijten. Zij is niet verantwoordelijk voor de daden van haar vader en nog erger het Argentijns Videla-regime dat duizenden mensen liet verdwijnen. Ja ik weet waarover ik spreek, want ik was zelf in die jaren in Argentinie. Je vergeet het nooit meer, die angst en afschuw, die wanhopige ouders en vrienden. Aangeklampt worden in opperste wanhoop. Duizenden gezinnen voor wie een leven in angst is getekend.
Dezelfde angst zag ik deze keer in de ogen van deze paarden. Gelukkig worden ze goed verzorgd en verdwijnt alleen die angstige blik en niet zijzelf. Daarom zou het een daad van moed zijn als Maxima achteraf nog een keer terugdenkt aan dat moment op het Witte Plein. Dat ze zelf het tot nu toe uitgebleven genereuze en persoonlijk gebaar maakt naar al die ontroostbare moeders van verdwenen zonen en dochters, die weldra door ouderdom zich van onze wereld zullen scheiden en nooit de warme aandacht voor hun verdriet van eigen bodem hebben mogen voelen.
Gérard Bueters
DN 02-02-02© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.