| Ingezonden open brief | |
 | |
Waarde Koningin Beatrix,
Waarom overkomt het u nu tweemaal. Eerst de kritiek op uw huidige man prins Claus tijdens uw eigen huwelijk in 1966 en nu uw geliefde zoon een speelbal op emotionele golven. Ik ga er van uit dat het niet slechts ons, maar ook uw moreel dilemma. Niet slechts het probleem hoe u de familie Zorreguieta salofähig kunt maken voor het Nederlandse volk. Natuurlijk gunnen wij uw zoon en onze toekomstige koning alle liefde en voorspoed in het leven. Ja, zelfs met een vrouw als Maxima aan zijn zijde. De liefde moet hem erg blind hebben gemaakt. Want anders had hij zich niet zo vergaloppeerd aan een ingezonden brief van de dictator zelf. Nee aan Maxima is niets mis. Een vrouw die wij wel in onze armen kunnen sluiten, als ze afstand doet van de daden van haar vader. Hoe kan haar papa het zijn dochter zo moeilijk maken. Zij die afstand moet doen van smerige zaken, waar papa zich nooit voor heeft verontschuldigd aan het Argentijnse volk. Het voelt als een verraad aan de lieve kant van papa Zorreguieta, die van de koesterde en veiligheid biedende huisvader. Zo zal hij ook voor zijn eigen dochter zijn geweest, want ook beulen zijn vaak goed voor hun eigen kinderen. Nee, meneer Zorreguieta kunnen wij niet in onze armen sluiten, want hoe kunnen we de doden en vermisten vergeten. Allemaal mensen van vlees en bloed met emoties en verdriet. Kinderen, de onschuld zelf! Tieners met een toekomst, verliefd zoals uw zoon. Jonge studenten- en vakbondsleiders, die wisten waarvoor ze opkwamen. Ze zijn wel dood waarde koningin en toekomstig koning. Daar valt niets meer aan te doen. Maar met het gevoel en verdriet van hun vertwijfelde families kunt u nog wel iets doen. Mijn generatie heeft deze verschrikkingen zeer bewust en soms van nabij meegemaakt. We hebben er over bericht, soms als roepende in de woestijn. Ik heb ze gezien, gekend en het verlies van deze vrienden in Latijns Amerika meerdere malen meegemaakt. Ik heb ze dood naast me neer zien zakken, als gevolg van een nekschot van een onbekende. Het enige wat dan nog rest is je camera te laten draaien. En het leven gaat gewoon door, alsof ze niet hebben bestaan. Wat rest zijn de onuitwisbare beelden op het netvlies. En dan heb ik het nog niet over de vele duizenden Argentijnen uit die tijd, die met verminkingen verder moeten leven. Dat alles kunnen wij Maxima inderdaad niet verwijten. Maar kan zij er naast uw zoon mee leven om geen afstand te nemen van deze zwarte periode. Zeker nu ze er zelf zo oneigenlijk mee wordt verbonden. Zij maakt ook deel uit van haar sociale klasse in Argentinie, die een belangrijk deel van de collectieve schuld te verwijten is. Ook degene die zwegen stemden toe. Het is waar. We kunnen niet allemaal helden zijn, en ook het katholieke Argentinië krijgt haar vergeving. De achterblijvers kunnen het verdriet beter dragen, als de beulen hun schuld erkennen. Het is laat en misschien wel té laat. Zo langzamerhand lijkt een oplossing niet meer uit het hart gegrepen, maar meer ingegeven door zakelijke en persoonlijke overwegingen. Misschien ging Zorreguieta's hart slechts uit naar zijn familie, zijn vrienden en bezittingen. Beter laat dan nooit, maar voor papa Zorreguieta komt een sorry wel erg laat. Wat is het nog waard als het wordt afgedwongen. Nee, wat mij betreft heeft hij het krediet verspeeld om nog openlijk bij het huwelijk van uw zoon aanwezig te kunnen zijn. Onzichtbaar op de achtergrond, zeer low key misschien. Ten slotte heeft u hem al ontvangen op Soestdijk. Voor mij is er eigenlijk helemaal geen plaats voor deze man. Want mensen die zich niet kunnen verontschuldigen voor hun wandaden, zijn nog steeds in staat ze te begaan. Haal dus de oude wonden niet verder open Majesteit. Laat zijn gebreken niet als een levenslange smet afstralen op uw zoon en toekomstige schoondochter. Onze koningin. Ze moeten een koning en koningin voor ons allen kunnen worden. U maakt het de republikeinse krachten in ons land toch wel heel erg gemakkelijk. Ook mag u de politiek niet met dit dilemma opzadelen. Hun gebrek aan ruggengraat in de discussie, is uw kracht om dit te laten gebeuren. Maar majesteit, deze keer ligt het anders dan tijdens uw eigen huwelijk. Uw man kon weinig meer verweten worden, dan dienstplicht in eigen land, zoals de meerderheid ook deed. Uw man is ook het voorbeeld van verdraagzaamheid en begrip gebleken. Hij heeft zich weggecijferd voor uw positie. Een man waar Nederland trots op mag zijn. Het is uw eigen oprechte gevoel voor menselijkheid en mensenrechten, dat hier nooit mag falen. De waarden die boven deze discussie moeten uitstijgen, bij u en uw zoon. Want dit probleem laat zich niet in achterkamertjes regelen. Daar is geen poldermodel tegen bestand. Als Maxima een toekomst hier in Nederland verkiest aan de zijde van uw zoon, dan moet zij snel en ondubbelzinnig de zwarte periode in de Argentijnse geschiedenis verwerpen. Anders is ook voor haar geen plaats tussen ons allen.
Gérard Bueters
Journalist en filmmaker
Amsterdam, 19 maart 2001(In periode 1976-1990 was de auteur veelvuldig werkzaam in verschillende Latijns Amerikaanse landen, waar dictatuur en despotisme overheerste)
© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.