| Technotaal | |
 | |
'Schat het eten staat klaar', roept een huisman tegen zijn telewerkende vrouw boven op het zolderkamertje. ''k kom eraan, maar 'k hang nog online. 'n waanzinnig, downloadje van de andere kant van de plas. Duurt nog even met m'n 28k8'. De bits en bites vliegen door de vooroorlogse telefoonlijn, maar het haalt allemaal niets uit. Voordat dit bestand aan deze kant van de oceaan is beland, hoor je de vrouw denken, zijn de aardappelen koud en kan ik een nieuwe huwelijkscrisis bijschrijven op de huislat. Onhoorbaar voor hem: 'Shit, goed voor de chat zo'n trage lijn, maar outdated voor real stuff'. 'Even terugmailen, dat ik effe off ga. 'k Log vanavond nog wel een ker in op die site. Een ferme druk op de escape-buton verbreekt de relatie met downtown Silliconvalley. Niet meer van deze tijd, gaat door haar hoofd, maar ja voor die ISDN aansluiting moet ik alle toestellen vervangen en ook nog een ander telefoonnummer nemen. En die ADSL-lijn is misschien ook maar een commercieel tussenpausje tot het echte, grotere werk. Nadat ze de stand-alone scuzi heeft uitgezet, haar mailbox heeft afgesloten, de flop gefiled, de screensaver op beeld is verschenen en de pc met een persoonlijke draak om het personal password vraagt, is het apparaat weer safe voor de restart van deze geautoriseerde gebruiker.
De vrouw surft via de trapleuning naar beneden en roept in vogelvlucht; 'Schat, kun je de waterheater alvast voor me aanzetten. Lekker zo'n cappucino na?' 'Kan ook in de magni toch', antwoordt de man en stelt de timer in. Op de achtergrond bussiness blues van het gelijknamige radiostation, afgewisseld met soundbites van zich belangrijk achtende publieke figuren en een update, met timelag van de Nasdag resultaten van die dag. Opvallend zijn de high-tech notes in de plus, teletechno fondsen onder druk als gevolg van de kerstrecessie. Bussiness as usual, schuiven de twee echtelieden in volledig stilzwijgen hun halfwarme hap naar binnen. Een turbomeal van astronautengroente, een ondefinieerbare proteineprut, aangevuld met 'n Appie Heijn prefab-food pakket. Dat alles bezorgd via de online mail and delivery service van dit grote personal distant warehouse. In de living spiedt de webcam de ruimte af op zoek om de kruimels van het bestaan worldonline te maken. 'Be on the net' en bel met 'Ben' knalt een wervende televisiereklame op de achtergrond, met een ouwe witgrijze man te veel op de voorgrond. De magni piept ondertussen het water naar 100 graden. Dan een geluid dat aan het lunapark op de kermis herinnert: 'Shit', even opnemen', excuseert de vrouw zich. 'Ik kan er niets aan doen. Die verrekte dingen storen tijdens de meest intieme bezigheden'. Neemt op. 'Hay, okey, yeah, we gaan er voor. Buzz Mark even in. Stuur jij Sas een mailtje. Ja, what, okey, see you. Beye!'. De man kijkt en steekt de volgende hap in zijn mond. 'Was Steve! Heeft weer zo'n weird plan. Technotubbies, 'n combinatie van teletubbies, tamagotchi en nog wat. Crasht geheid, maar good brainfood. Typisch Steve', vervolgt de vrouw, terwijl haar man onverstoorbaar zijn bordje leegraapt. Zij weer: 'Hij met zijn gesample en bitwar tricks. Altijd goed voor extra noise shaping en dynamiek. Laatst blies hij zijn sound around digital equalizer op, omdat hij eigenlijk 220 niet van 12 volt kan onderscheiden. Maar vertel hem niets over SuperBitMapping, digital encoding, bit-diepte-correctie, DSP, DVD, dithering en ga zo maar door. Het duizelt hem inmiddels. Het eten heeft iets robotachtigs gekregen. Oke denk hij, mijn vrouw is iets jonger, maar dat is afgelopen eeuwen toch ook nooit een probleem geweest. (569 woorden)
Gérard Bueters
Amsterdam, 09 maart 2000© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.