Vergaderkultuur

< Terug

Iedere dag besteden we er uren aan. Rond een tafel, modern achter de PC, online en offline, of geanimeerd in de kroeg. Alsof het allemaal geld oplevert. In de praktijk kost het vooral veel tijd en geld. Onze nationale vergadercultus. In de praktijk een legitieme manier om zakelijk te keuvelen. Natuurlijk over het werk en de markt, die nieuwe productie, over strategie en de klanten. Over netwerken en de winst. Maar in veel vergaderingen wordt vooral niets concreet afgesproken. Het zijn mar al te vaak onderhuidse gevechten op de millimeter. Een soort verstoppertje. Laat vooral niet het achterste van je tong zien, want dan kunnen ze uw echte motieven begrijpen. Een onbetekenend voorbeeldje. Een klein verbouwinkje. U weet wel zo'n vakantiehuisje, waar columns en andere gedachtespinsels ontstaan. Waar ik reis tussen fantasie en werkelijkheid. Gewoon m'n schrijfhutje, waar ik als het laat wordt een slaapzak uitrol, om 's ochtend wat beneveld wakker te worden. De buren noemen mijn hutje steevast een boothuis, want iemand zou eens op de gedachte kunnen komen dat er eigenlijk nooit een boot in staat en wél meubilair. Daar concipieer ik mijn plannen, bedenk ik nieuwe producties, overleg ik met scenaristen, regisseurs en andere collega's, schrijf ik de harde schijf van mijn notebook vol en mail mijn post de wereld rond. Eigenlijk een wereldtent! Maar u moet het klein zien. Zo zag ik het ook toen de wat bonkig lopende buurman langs schuifelde en riep: 'Zo buurman, verbouwinkje een beetje uit de hand gelopen?' Ik verbaasd: 'Hoezo?' 'Ach er wordt wat afgepraat hé, u weet wel hoe dat gaat'. 'Oh', reageer ik verbaasder dan ik eigenlijk was. 'Maar op de vergadering is alles toch duidelijk besproken!', De buurman weer: 'Natuurlijk, maar je weet hoe dat gaat'. En hij maakt zijn zin af met een handgebaar dat geen woorden behoeft. 'Ze zeggen dat je te lang bent'. 'Hoeveel dan?', vraag ik hem. Hij: 'Ze weten het nog niet'. Ik weer: 'Ze?' Hij: ''t bestuur!. Nou ja, die ene weet je wel', en hij wijst het pad af. Afijn na twee dagen vorsen, stel ik vast dat het om 3 cm gaat. Daar waren inmiddels al drie 'geheime' vergaderingen aan besteed. Dan zegt u: dat gebeurt in ons bedrijf niet, maar dat betwijfel ik. We kennen ze allemaal, die types die het elke voorzitter moeilijk maken. Waarbij de chaos in hun hoofd ook de werkplek bevuild. Die iedere keer juist de vergadering bevolken die u moet leiden. Die manipuleren om te manipuleren en de spelbreker van uw plannen zijn. Laatst zat ik als toehoorder bij zo'n vergadering, waar ik godzijdank geen partij was. Een vreemde vogel die getolereerd wordt, maar niets mag zeggen. En eigenlijk had ik ook niets te zeggen. Ik heb me vooral beperkt tot luisteren en gekeken naar het spel. De voorzitter probeerde vanalles, maar de vergadering ontaarde regelmatig. Notoire frustraten domineerden het spel tot een oeverloos gebazel. Afspraken uitgesteld, geen afspraken dus. Zonde van alle tijd! En zeg nou zelf hoe vaak heeft u achteraf hetzelfde gevoel. (504 woorden)

Gérard Bueters
Amsterdam, 28 februari 2000

© Copyrights MEDIATEAM. Alle rechten voorbehouden.